آداب زیارت ( قسمت اوّل )
زیارت معصومین ـ صلوات الله و سلامه علیهم ـ رضای خدای مهربان را در پی دارد. آنان وجه الله هستند. و حرم هایشان، قطعه ای از بهشت الهی. و ادب کردن در این سرای، چون موهبتی است. بیایید خود را به زیور ادب آستان ایشان، آراسته کنیم.
اینک چندی از آداب زیارت:
1. اگر برای زیارت به سفر خواهیم رفت، قبل از بیرون رفتن، غسل نماییم.
2. سخن بیهوده و لغو، و سخنی که موجب مجادله و دشمنی می گردد را کنار بگذاریم.
3. برای زیارت هر امام، غسل زیارتی انجام دهیم، و دعای مربوط به آن را بخوانیم. ( این دعا، در ابتدای زیارت وارث ذکر شده است. )
4. طهارت داشته باشیم.
5. لباس های پاک و پاکیزه بپوشیم. و رنگ سپید برای لباس ها نیکوست.
6. به هنگام ورود به روضه ی مقدّسه، گام های خود را کوتاه برداریم و آرام و با وقار باشیم. سر را به زیر اندازخته، خاضع و خاشع باشیم. خود را به بالا و اطراف خود متوجّه نسازیم.
7. خود را به بوی خوش معطّر سازیم ( غیر از زیارت امام حسین ـ علیه السّلام ـ ).
8. هنگام رفتن به حرم، زبان خویش را به تکبیر، تحمید، تسبیح و تهلیل خدای متعال مشغول سازیم.
9. دهان خود را با صلوات بر حضرت محمّد و آل ایشان ـ صلوات الله و سلامه علیهم ـ معطّر سازیم.
10. بر در حرم ایشان بایستیم و برای ورود، اجازه بطلبیم. ( دعای اذن دخول به حرم های شریف را بخوانیم ). و سعی کنیم تا رقّت قلب به دست آوریم. در قلب خویش خضوع ایجاد نماییم و با تأمّل در عظمت و بزرگی صاحب آن مرقد نورانی، در خود شکستگی خاطر ایجاد نماییم.
11. به یاد داشته باشیم که ایستادنمان را می بینند، سخنمان را می شنوند. سلاممان را پاسخ می فرمایند.
12. حال با شهادت دادن به موارد بالا در هنگام اجازه ی ورود گرفتن، به یاد محبّت و لطفی که به شیعیان و زائرانشان دارند بیفتیم. خرابیهای حال خودمان را به یاد آوریم. خلف وعده هایمان را با آن بزرگواران، از نظر بگذرانیم، و فرموده های بی حدّشان را که پیروی نکردیم، به خاطر آوریم. آزار و اذیّت هایی که به ایشان و یا خاصّان و دوستانشان رساندیم را دوباره ببینیم، که آزردن خواص و دوستانشان، چون آزار خودشان است... آری اگر کسی خوب به خود بنگرد، قدم هایش از رفتن باز می ایستد، قلبش هراسان می گردد و ترنّم اشک بر چشم هایش می نشیند. و این روح تمام آداب است.
«یا من لا یرجی الا فضله، و لا یخاف الا عدله»؛